Oscar Fingal O'Flahertie Wills Wilde was een Ierse schrijver, dichter en toneelschrijver. Nadat hij zich in de jaren 1880 in uiteenlopende literaire genres had beproefd, groeide hij aan het begin van de jaren 1890 uit tot een van de populairste en invloedrijkste toneelschrijvers van Londen. Hij was een sleutelfiguur binnen de esthetische beweging van de late negentiende eeuw en wordt algemeen beschouwd als de belangrijkste toneelschrijver van het Victoriaanse tijdperk. Wilde is vooral bekend van zijn gotische roman "The Picture of Dorian Gray" (1890), zijn geestige epigrammen, toneelstukken en sprookjes voor kinderen, maar ook van zijn veroordeling in 1895 wegens "grove onfatsoenlijkheid", destijds de juridische term voor homoseksuele handelingen.
Wildes ouders behoorden tot de Anglo-Ierse intellectuele elite van Dublin. Al op jonge leeftijd sprak hij vloeiend Frans en Duits. Aan de universiteit studeerde hij de klassieke oudheid, waarin hij uitblonk, eerst aan het Trinity College in Dublin en vervolgens aan het Magdalen College in Oxford. Daar raakte hij onder invloed van twee van zijn docenten, Walter Pater en John Ruskin, betrokken bij de opkomende esthetische stroming. Na zijn studie vestigde hij zich in Londen, waar hij al snel deel uitmaakte van de culturele en mondaine kringen.
Wilde ontplooide zich op uiteenlopende literaire terreinen. Hij schreef een toneelstuk, publiceerde een dichtbundel en gaf in de Verenigde Staten en Canada lezingen over de Engelse renaissance in kunst en interieurdecoratie. Na zijn terugkeer in Londen sprak hij over zijn reis door Amerika en schreef hij recensies voor verschillende tijdschriften. Dankzij zijn scherpe geest, flamboyante kledingstijl en sprankelende conversatie groeide hij uit tot een van de bekendste persoonlijkheden van zijn tijd.
Rond 1890 werkte Wilde zijn ideeën over de autonomie en superioriteit van de kunst uit in een reeks dialogen en essays. Thema's als decadentie, schoonheid en dubbelzinnigheid verwerkte hij vervolgens in zijn enige roman, "The Picture of Dorian Gray" (1890). Daarna keerde hij terug naar het toneel. Tijdens een verblijf in Parijs schreef hij "Salome" (1891) in het Frans. Het stuk mocht echter niet in Engeland worden opgevoerd vanwege het destijds geldende verbod op de uitbeelding van Bijbelse figuren op het toneel. Wilde liet zich daardoor niet ontmoedigen en schreef in de eerste helft van de jaren 1890 vier succesvolle societykomedies, waarmee hij uitgroeide tot de meest gevierde toneelschrijver van het laat-Victoriaanse Londen.
Op het hoogtepunt van zijn roem, terwijl "An Ideal Husband" (1895) en "The Importance of Being Earnest" (1895) nog met succes in Londen werden opgevoerd, spande Wilde een smaadzaak aan tegen John Sholto Douglas, de negende markies van Queensberry. Queensberry was de vader van Wildes minnaar, Lord Alfred Douglas. Tijdens de rechtszaak kwam belastend bewijsmateriaal over Wildes homoseksuele relaties aan het licht. Daarop trok hij zijn aanklacht in, waarna hij zelf werd gearresteerd en strafrechtelijk vervolgd wegens grove onfatsoenlijkheid. De eerste jury bereikte geen uitspraak, waarna een tweede proces volgde. Daarin werd Wilde veroordeeld tot twee jaar dwangarbeid, de zwaarst mogelijke straf. Hij zat van 1895 tot 1897 gevangen.
Tijdens zijn laatste jaar in de gevangenis schreef hij "De Profundis", een lange brief aan Lord Alfred Douglas waarin hij terugblikt op zijn geestelijke ontwikkeling en zijn lijden. Het werk verscheen in 1905 postuum in verkorte vorm en pas in 1962 volledig, in zijn "Complete Letters". De brief vormt een scherp contrast met zijn eerdere opvattingen over genot en esthetiek. Op de dag van zijn vrijlating vertrok Wilde per nachtboot naar Frankrijk. Hij zou nooit meer terugkeren naar Groot-Brittannië of Ierland. In Frankrijk en Italië schreef hij zijn laatste grote werk, "The Ballad of Reading Gaol" (1898), een lang verhalend gedicht over de harde werkelijkheid van het gevangenisleven.
